Anima Scissa, bir savaşın ya da bir inancın değil, hayatta kalmanın bedelinin heykelidir. Rivayete göre bu beden, kuşatma altında kalan bir şehirde yaşayan bir kadına aitti. Şehir düşerken insanlar ya kaçtı ya da saklandı; o ise kalmayı seçti. Çünkü geride bırakılanların sesini, kapatılan kapıların ardında kalan nefesleri taşıyacak birine ihtiyaç vardı. Günler geçtikçe şehir sustu, ama o susmadı. Yardım etti, taşıdı, gömdü, bekledi. Bekledikçe göğsünün bir tarafında ağırlık büyüdü. Kalbi yetmedi. İnsan kalbi bir noktadan sonra yetmez; işte o an, beden ikiye ayrılır. Rivayet edilir ki kaburgaları o gece açıldı; düşman eliyle değil, yükle. Taş ustası bu bedeni yontarken bir tarafı pürüzsüz bıraktı, diğerini yarım ve açık. Çünkü Anima Scissa’da güzellik yalan değildir, eksiktir. Baş yoktur; çünkü bu hikâyede yüz kimliktir ve kimlik çoktan geride kalmıştır. Gövde ayaktadır; çünkü ayakta kalanlar çoğu zaman en çok yarılanlardır. Bu heykel meydanlara dikilmez. Sığınakların yakınında durur. Oradan geçenler şunu hisseder: İnsan parçalandığında ölmez; bazen sadece taşlaşır. Ve taşlaşan her beden, bir başkasının hayatta kalmasına sessizce yer açar.